Kao što je već rečeno, zubi predstavljaju  kalcifikovane organe, smještene u koštanim alveolama gornje i donje vilice. Ovdje će ukratko biti objašnjena njihova komplikovana funkcija u organizmu čovjeka, zbog čega se i smatraju posebnim organima:

Gleđ

- predstavlja najtvrđe tkivo čovečjeg i životinjskog organizma. Iako površina gleđi izgleda glatka i sjajna, ona je zapravo blago talasasta, uslijed prisustva malih udubljenja. Ta udubljenja se označavaju kao perikimate.

Što se tiče hemijskog sastava gleđi, ona se težinski sastoji iz 92-98% mineralne, 1-4% organske materije i 3-4% vode. Od minerala najzastupljeniji su kalcijum i fosfor. Takođe, zbog svoje važnosti, treba istaći i prisustvo fluora, iako je njegovo prisustvo u minimalnim količinama.

Osnovnu jedinicu, iz koje je izgrađena gleđ, prestavlja mineral htidroksil-apatit. Veliki broj ovih minerala grupisan je u jednu gleđnu prizmu. Broj prizmi, iz koji je sastavljena gleđ zuba, zavisi prije svega od veličine zuba tj. da li se radi o sjekutićima ili kutnjacima, i kreće se od 5 do 12 miliona. Hidroksil-apatit nije otporan na dejstvo kiselina (zbog čega je gleđ i podložna nastanku karijesa), ali se hidroksilna grupa u njemu može zamijeniti drugim jonima, kao npr. sa fluorom. Tada se dobija fluoro-apatit, koji je mnogo otporniji na dejstvo kiselina. Odatle i potiče antikarijesno dejstvo fluora. (detaljnije)

Osnovna boja gleđi stalnih i mliječnih zuba se razlikuje, a potiče zapravo od boje dentina, jer je gleđ prozirna. Boja mliječnih zuba je više plavičasto-bijela. Kod stalnih zuba, boja prije svega zavisi od stepena mineralizacije gleđi. Ukoliko je ona bolje mineralizovana, bolje će propuštati svjetlosne zrake i zub će imati žućkasto-bijelu boju, koja potiče od žućkaste boje dentina. Lošije mineralizovana gleđ ne propušta svjetlost do dentina, te će takvi zubi imati sivo-bijelu boju.

Hemisjki sastav gleđi

Dentin

predstavlja žućkasto-bijelo, elastićno tvrdo zubno tkivo, koje čini najveći dio zuba. Dosta nalikuje kosti ali se od nje razlikuje po tome što ne sadrži ćelije. Za razliku od gleđi, koji svojom velikom tvrdoćom omogućava žvakanje i kidanje hrane, dentin svojom elastičnošću omogućava potporu gleži i tako spriječava njeno pucanje.

Hemisjki sastav dentina

Po svom hemijskom sastavu, dentin se razlikuje od gleđi po tome što sadrži manje neorganskih materija. Dentin je sastavljen od 66-72% neorganskih i 28-34% organskih materija i vode. Od neorganskih materija najveći procenat zauzima kalcijum-fosfat.

zuba predstavlja tvrdo zubno tkivo koje je najsličnije koštanom. Dosta je mekši od gleđi i dentina. Ta "mekoća" potiče iz činjenice da je u cementu svega 55% neorganske materije, dok ostatak čine neorganske materije i voda. Sam cement nastaje dejstvom specijalizovanih ćelija tzv. cementoblasta.

Hemisjki sastav cementa

zauzima središnji dio svakog zuba. Ona prestavlja vezivno tkivo koje je dobro prokrvljeno i inervisano oko kojeg se nalazi dentin. Ima nekoliko uloga: formativnu (stvara dentin), nutricionu (ishranjuje zub) i zaštitnu (učestvuje u borbi protiv infekcija). Dio pulpe koji se nalazi u kruni zuba se označava kao koronarna pulpa, a onaj dio smješten u korijenovima kao radikularna pulpa. Veličina i oblik joj se godinima mijenja. U mladosti je voluminozna. Vremenom, stvarajući neprekidno dentin, ona se smanjuje. Označava se i kao endodoncijum.

Slobodna gingiva prestavlja dio gingive koji nije pripojen za kost. Ona se nalazi oko zuba i obuhvata ga u vidu kragne. Na presjeku ima trouglast oblik. Zid okrenut ka zubu, zajedno sa zubom, čine jedan žlijeb, koji se označava kao gingivalni žlijeb. Prosječne je dubine oko 2 mm. Dubina ovog žlijeba se mijenja kod oboljenja, kao npr. kod parodontopatije, pa tako, njegovo mjerenje prestavlja dobar pokazatelj stepena parodontopatije.

Interdentalna gingiva se nalazi između zuba. Na presjeku je polumjesečastog oblika, jer iznad nje zubi normalno ostvaraju kontakt.

Pripojna gingiva je, kao što joj i samo ime kaže, vezana za kost. Svijetlo-ružičaste boje je i jasno se razlikuje od okolne sluzokože.